Nette Rijkenberg werd in 1874 geboren in het huis boven de herberg van haar vader in het centrum van Purmerend. Zij was het vijfde kind en het eerste dat bleef leven.Na haar worden er nog vier kinderen geboren waarvan alleen de jongste, Herman, zal blijven leven. Haar moeder was zwak en ziekelijk. Haar vader was een centrale figuur in het stadje. Hoewel dit gezin tot de gegoede stand van de katholieke gemeenschap van Purmerend hoorde werd het toch met de nek aangekeken, want hoewel ze dus wel tot de Rijkenbergen behoorden en er goed van konden leven waren ze niet kapitaalkrachtig. In de ogen van deze strenge orthodoxe katholieke gemeenschap zal alleen al het feit dat hij een herberg had, alcohol schonk, als beroep tapper opgaf, omging met de schippers en anderen, die Purmerend aan deden, met Jan en Alleman dus... het feit dat ze 'kostgangers' hadden, mensen, die langdurig hun intrek bij hen namen. Voor die tijd en in die gemeenschap waren ze te lichtzinnig en verkwistend. De druk op de enige dochter moet groot geweest zijn.

Met name voor de meisjes van de burgerlijke bovenlaag was dit een moeilijke tijd. Vooral zelfbeheersing werd getraind. Ze moesten zich onderscheiden van de schreeuwende en ruwe spelletjes spelend kinderen van het lagere volk. Er werd van hen verwacht dat ze geen lawaai zouden maken, lange tijd onbeweeglijk konden zijn en zichzelf niet vuil zouden maken. Ze moesten rondlopen in keurige kleertjes, die spelen bijna onmogelijk maakten, en ze mochten geen contact hebben met mensen van de lagere klassen. Kinderen werden niet buitenshuis opgevoed maar juist thuis. Ze moesten ingewikkelde omgangsvormen leren. Hun opvoeding  was vooral gericht op het huishouden en het latere moederschap. Daarnaast kregen ze uiteraard veel godsdienstlessen. En dan lezen, schrijven en wat algemene ontwikkeling. Voor het zware werk zou er uiteraard personeel zijn, maar daar moesten ze wel leiding aan kunnen geven. En in dit milieu er waren ook veel taken voor de huisvrouw zelf, zoals koken, handwerken, gasten ontvangen, thee schenken, bloemen schikken.. Het was heel belangrijk voor een meisje om een goede huwelijkskandidaat te treffen. Ze was immers afhankelijk van haar man. Dus het mocht geen man zijn die beneden je stand was.

Matthé Godefrooij werd in 1870 aan de Prinsengracht in het centrum van Amsterdam geboren.
Hij was het vijfde kind en derde zoon van Antoon en Jo Godefrooij - Teunissen. Het was een groot, degelijk, vroom en keurig gezin:deze woordkeus werd een eeuw later nog altijd gebezigd door katholieken als ze het over rijke katholieken hadden, die hun godsdienstige plichten meer dan vervulden en hun kinderen sober en met harde hand opvoeden.
Alle kinderen kwamen goed terecht, d.w.z. dat ze hoge functies kregen, zowel in hun beroep als in de kerk. Of dat de meisjes zo'n goed huwelijk hadden.


Matthé werd, net als zijn oudste broer en zijn oudste zus, door vader in de zaak gehaald om opgeleid te worden.
En hij had veel talent, hij werd een uitstekende creatieve kleermaker.
Hij werd ook een knappe en charmante man en wel een, die uitstekend gekleed was, goede manieren had en
een goed gevulde beurs.
Maar die beurs was steeds weer te snel leeg en met zo'n bekende rijke vader kon hij natuurlijk schulden maken. En dat deed hij met de arrogantie van een verwende talentvolle knappe zoon.
Een echte alcoholist dus!! Alcohol en depressie zijn nauw met elkaar verweven en inmiddels is de genetische oorzaak van de aangeboren depressie ook aangetoond.
Hoewel de broers en zijn zussen om hem heen pas heel laat trouwen is het duidelijk dat zijn ouders er alles aan willen doen om eerst van deze zoon een goede en degelijke huisvader te maken.
En daarvoor zal hij uit het verleidelijke Amsterdam weg moeten en met een goede degelijke katholieke vrouw moeten trouwen. Het lijkt waarschijnlijk dat de vaders elkaar gekend hebben en dat dit huwelijk de ideale oplossing was voor beide gezinnen.
We zien dat zijn vader Antoon in 1894 Zaandam een kledingzaak met een grote bijbehorende woning en tuin koopt en daar met zijn vrouw Jo gaat wonen.
Zij zijn dan beiden 57 jaar oud.

                                                                          

Deze foto van het pand: 'Westzijde 61 - wijk G' in Purmerend is   gemaakt in het najaar van 1894. De foto zal gemaakt zijn als huwelijkscadeau voor Nette en Matthé. Dit is een afdruk van de originele foto op karton -

getuigen op de bruiloft voor de bruidegom: Willem en Herman, oudere ongehuwde broers
                                                                      bruid: Bernard Kok, oom / Reijer Vorst, onderwijzer        

Als Matthé en Nette een half jaar later in Purmerend trouwen heeft haar vader zijn herberg en alles erbij al verkocht en heeft zijn vader een prachtige zaak (met overgenomen clientèle van vorige eigenaar) al draaiende en zijn moeder het woonhuis (met bedienden) al volledig op orde.
Als op 24 december 1895 het eerste kleinkind, Jo, wordt geboren, lijken alle gevaren bezworen en een gouden toekomst weggelegd.
In de loop van het komende jaar zullen de grootouders weer naar Amsterdam vertrekken waar hun oudste zoon Willem bijna twee jaar de zaken heeft waar genomen met hulp van zijn zus Marie en andere trouwe medewerkers.
Het lijkt goed te gaan. De volgende dochter, Tecla, wordt geboren en dan de eerste stamhouder Antoon.
Maar dan komt er toch naar buiten dat het helemaal niet goed is gegaan. Matthé is blijven drinken, heeft de zaak laten verlopen en zijn zwakke vrouw Nette is niet opgevoed om zelf iets in het huishouden te kunnen en geld heeft ze zelfs nog nooit in haar handen gehad.
In haar wereld doen de mannen de zaken en de vrouwen bestieren het huishouden en de bedienden.
Rekeningen komen bij de man terecht. En haar echtgenoot en heer des huizes afvallen zal nooit in haar hoofd zijn opgekomen.
Uit de papieren is op te maken dat hij in 1901 voor de tweede keer failliet wordt verklaard. In mei 1902 verhuist het gezin - met vier kinderen - naar de Gedemptegracht 99 in Zaandam.
Maar het lukt Matthé om toch weer geld te krijgen en al in november van dit zelfde jaar wordt een nieuwe zaak geopend en verhuist het gezin er heen, naar de Zuiddijk. De opening komt met foto in de krant.

De naam op de etalage is door gekrast
Zijn oudste broer Willem is dan 38 jaar en ongehuwd.Hij heeft deze kaart geschreven. Hij zal zes jaar later met Riek van Emmerik huwen. Wie is Ida...?
En er staan  (ongebruikelijk) twee eigenaars in de winkeldeur

Het lukt het hem voor de derde keer om de mensen om hem heen ervan te overtuigen hem weer geld te geven voor een nieuwe zaak.
Misschien is hij inmiddels opgenomen geweest, misschien is het hem gelukt om maanden droog te staan.
Maar de intelligentie, de charme, de arrogantie, de aantrekkingskracht samen met de verslaving en de  manische depressiviteit en vooral de overtuigingskracht blijf je in dit geslacht generatie na generatie terug zien komen.

In 1905 wordt hij voor de derde maal failliet verklaard.

Zijn oudere broers zijn dan nog immer ongetrouwd. Willem runt de zaken van de familie en Herman werkt als griffier bij het Gerechtshof.
Zijn oudere zuster Marie is echter in 1900 op 34-jarige leeftijd gehuwd met de 10 jaar jongere Louis Standenmeijer, eigenaar van een confectiefabriek
Dat zou een goede voedingsbodem geweest kunnen zijn van het verhaal over de concurrentie.
Haar vader is al in 1898 overleden en zijn vader overlijdt in december 1905.

Het lijkt erop dat er in beide families is besloten dat hij het nu maar verder zelf moet uitzoeken. Ze verhuizen nog drie keer binnen Zaandam
en vertrekken in 1909 met zeven kinderen naar Jutphaas. Ook daar lukt het niet en in 1909 komen ze in Utrecht terecht.
Daar komen ze - niet toevallig - te wonen in de Vogelenbuurt: Kwartelstraat 41 ^bis.
Hier wordt in 1911 nog een zoon geboren en in 1914 het negende kind een dochter, mijn moeder. Dit kind wordt in het ziekenhuis geboren. In die tijd was dit nog zeer ongebruikelijk. Zij was de eerste baby, die in het St. Anthoniusziekenhuis geboren werd.
In 1911 is de oudste dochter voorgoed weg gestuurd. De rest van het gezin woont in dit kleine bovenhuisjein de Kwartelstraat
Op 18 december 1915 wordt Matthé dood op straat gevonden.

Door navraag bij de nakomelingen van zijn broers en zusters is gebleken dat iedereen in de familie - behalve zijn eigen gezin - wist dat hun grootouders een broer hadden gehad,
die alcoholist was en jong was gestorven nadat hij het  familiekapitaal en het kapitaal van zijn echtgenote op had gemaakt.
Hij was duidelijk hét zwarte schaap in de familie waar alleen besmuikt over gesproken

Het vervolg hiervan is te lezen bij de Vogelenbuurt