Jacob Pieterszoon Rijkenberg trouwde in 1793 in Purmerend met Marijtje Dek.  Zij hadden samen een herberg op Vloyenburg.
Hij opende ook een schoenenzaak in de Peperstraat, in het centrum en dit was de eerste officiële schoenenwinkel in Purmerend.
Drie zonen bleven in leven

Pieter	1796	koopman in groente en fruit
Herman	1807	schoenmaker
Jacob	1800	koekbakker

Zijn zoon Herman, * 1800, schoenmaker trouwde met Marijtje de Wolf en nam de zaak over.Zijn dochter Anna trouwde met Hendrik Lindeboom, die ook schoenmaker was. Ze bleven allemaal in Purmerend
Herman en Marijtje zetten de schoenenzaak dus voort. Drie van hun zoons werden opgeleid in het vak. Maar uiteindelijk was Hein Rijkenberg, de oudste van die drie degene, die de leiding kreeg en de zaak over nam.

En de zaak floreerde. Grootvader werkte met 23 knechten. Het was dé zaak van Purmerend. Op de marktdagen kwamen de marktgangers niet enkel kopen, maar brachten vaak zakken met kapotte schoenen mee ter reparatie en dat gaf vrijwel zuivere verdienste. "Dien gouden tijd zal Holland nooit vergeten". Deze regel slaat op het feit dat het Noordzeekanaal nog niet in exploitatie was. Toen kwamen ook Noorse schepen langs het Noord Hollands Kanaal naar Amsterdam gevaren en zij bleven dikwijls stil liggen de Purmerender Zwaaikom. Dat waren extra goede klanten voor schoenen en laarzen. Bij grootvaders gouden huwelijksfeest werd dan ook gezongen

wijze: In de Nes In de Laars, daar moesten ze wezen, In de Laars, daar moesten ze zijn. 't Stond op zijn adres te lezen: "Leer en schoenen, grof en fijn". Allemaal Noren kwamen er horen, Kochten er schoenen en leer naar hun zin. O, wat een gewin. O, wat een duiten kwamen daar in.

De zelfverzekerdheid van Grootvader heeft hem wel parten gespeeld. In de laatste jaren dat hij de zaak dreef begon het machinale werk op gang te komen. Hij wilde hier niets van weten. Zijn handwerk was prima. Zoon Bernard, die in de zaak zou komen zag het beter, maar hij kreeg geen schijn van kans. En toen Bernard mat Agatha Kuijper trouwde en de zaak over nam, bleef vader Hein elke dag op de zaak komen, Bernard moest noodgedwongen knechts ontslaan, die zich dan als kleine baasjes vestigden en klandizie af namen. Bernard vroeg om tenminste machinaal werk te mogen verkopen, maar dat was bij Vader Hein tegen het zere been. De zaak liep steeds achteruit en Vader verweet deze achteruitgang aan zijn zoon . Dit duurde tot Vaders broer Gerrit Rijkenberg hem een keer stevig aansprak: "Hein wil jij je zoon dood hebben?" En toen hij verbaasd werd aan gekeken: "Zie je niet hoe hij er uit ziet en dat omdat Jij gelijk wil hebben en hem zijn gang niet wilt laten gaan". Het sloeg in en Grootvader liet zich minder op de zaak zien. Met dat al was de mogelijkheid om het 'Schoenfabriek', zoals de zaak zich noemde, tot een machinaal bedrijf te vormen, van de kaart. Bernard heeft de zaak in stand weten te houden, maar moet zwaar geleefd hebben in zijn gezin met negen dochter en maar één zoon. Bernards zoon Hein moest ondanks de hulp, welke Oom Herman Rijkenberg (die liquidatie wist te voorkomen) hem bood, het grote familiepand verlaten en zich in een kleiner pand vestigen.

Klomplaars als specialiteit

Klomplaarzen waren de specialiteit van Rijkenberg. Dit waren klompen met vetleren schachten, die met een lederen band of een blikken strip waren vastgespijkerd. Afnemers waren boeren voor het maaien van rietschoten en rietsnijders.
Deze klomplaarzen zelfs werden geëx­porteerd naar o.a. Zuid Amerika. In 1920 namen zijn zoon Hein en zijn vrouw Riet de zaak op het adres Peperstraat 34 over van vader Bernard Rijkenberg. Grootvader ging boven de zaak wonen het gezin woonde achter de winkel. Het pand op nummer 34 liep helemaal door tot de laatste der zeven stegen, tot de Singelgracht die toen nog niet gedempt was. Op de eerste verdieping was de zogeheten leerkamer voor de opslag van allerlei soorten leer, leesten enzovoort. Op de tweede verdieping werden de schoenen en klomplaarzen gemaakt en reparaties verricht’.

De zaak in de Peperstraat 18, genoemd: 'In de Gekroonde Laars' is op 26 juni 1934 failliet verklaard. Eigenaar is de heer Henricus Paulinus Rijkenberg, wonende Peperstraat 8. Op 11 oktober 1934 is er een rechtszaak voor de lopende vorderingen van schuldeisers. Er verschijnt niemand. Er is te weinig aan roerende en onroerende goederen om de schulden te betalen bron: archief Haarlem

Naast de gegevens van pastoor Sicking heb ik hier ook stukken gebruikt van het stuk,
geschreven door Jack Otsen en Jo Haen - van Langen
in het blad van de vereniging Historisch Purmerend in maart 2004
met dank voor het gebruik

In het gegevensbestand is te zien dat er meer Rijkenbergen schoenmaker waren en verschillende daarvan ook in Purmerend. Zie: "Alle Personen"

---