Op 23 december 2010 schreef ik aan alle bekenden:

Beste Allemaal
Afgelopen zondag hebben Jikke en ik in die dikke sneeuw een urenlange wandeling gemaakt. We hebben beide genoten waren beiden bekaf. Toen hij maandag wat lusteloos was en slecht at zocht ik daar niets achter. Dinsdag wilde hij helemaal niet eten en had hij aan het eind van de middag zwarte breiige ontlasting. Ik heb toen Nicole gebeld en gevraagd of ze na het uitlaten van de honden met Jikke naar mijn dierenarts wilde rijden en mij onderweg oppikken.
Die heeft o.a. een foto gemaakt, die ze niet vertrouwde en is met Utrecht gaan bellen voor een spoedecho. Vanmorgen zijn we door Nicole naar Utrecht gebracht. Zij ging uitlaten en Debby bleef  bij ons. Hij was weer afgevallen en zieker. Kreeg een infuus en pijnstillers. Echo en andere onderzoeken. Tegen vier uur de uitslag: zeer kwaadaardige tumor dunne darm, uitgezaaid, maag ook aangetast en beginnende buikvliesontsteking.
Ik heb nog gevraagd of ik voor de kerstdagen wat prednison en pijnstillers mee kon krijgen. Dat zou kunnen, maar zou niet het beste voor de hond zijn. Zijn hele buik stond op knappen en dat kon binnen een uur of na een week gebeuren, maar dar viel niet te voorspellen en zeker met de kerstdagen kan het zijn dat hij dan lang vreselijke pijn zou moeten hebben.
 
Ik ben buiten met hem in de sneeuw gaan spelen, het fijnste voor hem wat er is en hij had zo'n plezier. Alleen aan de zwarte smurrie, die soms uit zijn kont liep zou je  kunnen zien dat er iets mis was.

De canule van het infuus lieten ze zitten. Ze belde ter plekke met mijn dierenarts en ik ben met Nicole en Debby naar Amersfoort terug gereden. Zij zijn al die tijd bij me gebleven. Mijn dierenarts had al een deken op de grond en tegen vijf uur is hij in mijn armen in slaap gevallen. Tegen elkaar aan, zoals we  dat al die jaren allebei zo fijn vonden.
 
Ik heb hem op 24 december 2000 opgehaald. De eerste weken hebben we helemaal samen doorgebracht. We hoorden direct helemaal bij elkaar. Daarom moest hij ook 'Jij en ikke' heten.
Op één dag na zijn we dus 10 jaar onafscheidelijk geweest.
 
Laat me alsjeblieft voorlopig met rust. Ik kan en wil niemand te woord staan. Ik wil jullie niet kwetsen, maar ik kan het nu eenmaal niet. Ik zou alleen maar kunnen roepen: 'laat me alleen' dus alsjeblieft respecteer het. Jullie merken het vanzelf als ik weer bij de mensen ben.

 
deb
 
   
 
Van: Debby en Nicole
Voor: Nette
 
Lieve Nette,
We denken aan je en bij deze willen we je nog eens laten weten dat we er voor je zijn, mocht je er behoefte aan hebben. Hopelijk kan deze gedachte een troost voor je zijn, ook al moet het zonder jouw en onze geliefde Jikke vreselijk leeg zijn. We zullen hem ook vreselijk missen. We willen je nogmaals heel veel sterkte wensen.

Debby en Nicole
 
 

 

De volgende dag kreeg ik dit mailtje van deze twee prachtige vrouwen, die deze dagen in alles begeleid  hebben. Zonder hen had ik het niet gered. Debby heeft hem ook op haar memoriepagina gezet. Zo mooi. Ga even kijken: via het plaatje en dan onderaan op de memory pagina. Wat heb ik dat veel geopend.

Ik heb in mijn hele leven niet zoveel zo diep verdriet gevoeld. Ik wilde niemand meer horen of zien.

Op 17 december was hier in huis een kerstviering geweest. Ik had daar wat gedichten voor uitgezocht en zelf een kerstvertelling voorgelezen. Dit had ik fijn gevonden. Ik ben niet goed in het omgaan met mensen, maar  zoiets doen maakt het makkelijker voor me. En, zeker ook door Jikke, begon ik me hier toch al wat meer thuis te voelen.
Dus had ik bovenstaand mailtje ook naar de voorzitter van de bewonersbond en naar Mirjam, de enige andere bewoner met een grote hond: Sarah, een prachtige Mechelse herder, en de enige, die vanaf het begin verwelkomend, behulpzaam en aardig was, gestuurd. Mirjam kwam bij me langs en het was eigenlijk fijn om het allemaal aan iemand te vertellen en me niet te hoeven schamen dat ik emotioneel was.

Ze vroeg me om op tweede kerstdag toch bij het kerstontbijt te komen. Ik ben aan Cor gaan vragen of ik dan even mocht vertellen dat Jikke er niet meer was. Ik zag er zo tegen op dat mensen me zouden gaan vragen waar hij was. Want ook hier wist iedereen na negen maanden natuurlijk dat we altijd samen waren.
Ik geloof dat ik het veel te lang heb gemaakt en ook dat er tranen doorheen kwamen, maar ik heb openbaar afscheid genomen met dit versje voor hem:

Als twee grote ogen je vragen
"Help me,want ik voel me niet zo fijn"
Mag je dan,terwijl je zelf voelt:
dit is het einde",
Egoïstisch zijn? 

Als je van de arts hoort;
"Dit komt nooit meer goed
En hij krijgt steeds meer pijn",
Mag je dan,omdat je hem niet kan missen,
Egoïstisch zijn? 

Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan,
voorgoed,en je zonder hem naar huis moet ,
Met de riem in je hand en een hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
"Dit is het beste. Ik mocht niet
Egoïstisch zijn! 

Tien jaren was hij bij me.
Elke dag was een feest en in al die jaren,
is hij zelf niet één keer

Egoïstisch geweest.

 

En helemaal niemand heeft een vervelende opmerking gemaakt. Niemand heeft me
verweten dat ik dramatisch, een aandachttrekker of wat ook was.

Lieve Jikkepik wat heb je mij ontzettend veel gegeven. Je hebt me vooral zoveel van
mezelf terug gegeven, dat wat in mijn diepste diepten bevroren lag, het is niet te benoemen
en het zal wel weer verstopt moeten worden. om te overleven, maar  ik ga proberen om het niet weer te laten bevriezen.

Daarom maak ik nu deze bladzijde voor jou met ook de reacties van mensen, die weten hoe geweldig jij was.

Al die reacties per telefoon en per mail. Ik kan ze hier niet beschrijven, maar ik wil deze mensen bedanken en Jik, lieve knul van me,
er hebben veel mensen om jou gehuild.
Ik doe het nog steeds. Het zijn warme en helende tranen.

An 

 

Dit is bij An en Hans in de tuin. Hans maakte ook die prachtige kop van jou op de eerste pagina.

An schreef hierbij

Lieve Jikke
Van harte hopen we dat er in de hondenhemel ook voldoend knuffels zijn om te slopen.
Je bent voor Nette van onschatbare waarde geweest.

Daar kun je trots op zijn.

 

 

  
Ja, knuffels. Helemaal opgetogen als je een nieuwe kreeg. knuf
En laten zien hoe sterk je was als iemand daarbij wilde helpen. Trekken om het hardst.

   In de week voor kerst kreeg ik een pakje van Riet en Carel en daar zaten ook drie knuffels voor jou in. 
   Eentje daarvan mocht je direct hebben. De andere twee zouden we voor de feestdagen bewaren.
   Hier zijn ze, je had al wel de strik van het konijn losgemaakt, een secuur werkje waar je altijd mee
   begon. Wij noemde ze altijd 'knuf'. Zo van: 'waar is je knuf'. Een knuffel is elkaar knuffelen.
   En wat hebben we dat veel gedaan. Op deze foto zijn we bij Riet en Carel.


moeder moe 

Ook mensen, die ik niet zo goed ken lieten merken dat ze mee leefden. Wat heeft dit me goed gedaan. Had ik ook nooit eerder in mijn leven beleefd.een zelfgemaakte kaart van de moeder van Nicole. Zo lief.


Jos, de vriendin van Annemarie, die zelf in een heel moeilijk proces zat, omdat haar jonge herder aangereden was en meerdere malen naar de kliniek in Utrecht
moest. In al haar ellende stuurde ze me een mooie kaart, briefje en dit gedicht. Het is zo wat  moeilijk te lezen, maar dit staat er:

                                                           Nooit meer                                                                 jos

         Samen boodschappen doen
         de slager verleiden
         voor een stukje worst
         de tuin helpen omgraven
         getik van nageltjes op de vloer
         een duw tegen je hand als vraag voor een knuffel
         die blik
         waarmee je word aan gekeken, geschat en gewogen
         die onvoorwaardelijke liefde.

Het klopt zo precies. Dank je Jos

heel veel sterkte gewenst, Gerard

 



De week ervoor had ik eindelijk - met hulp van Ruud - voor elkaar dat de Alliantie me gelijk had gegeven. Ik had om excuses gevraagd, maar Ruud overtuigde me ervan dat dit - voor dit soort instanties - al een soort excuses was. Ik blijf het erg vinden dat mensen zomaar weg kunnen blijven komen met mensen intimideren, liegen en bedriegen. Maar ja... ik ging akkoord. Eindelijk daar vanaf. Kreeg deze mail van Ruud:

Ik hoop dat je er inderdaad ook vrede mee hebt.
Volgende week kom ik nog een keertje langs en neem ik als besluit van deze ellende van 9 maanden een knuffel voor Jikke mee!
Heel goede feestdagen!  Ruud

Lieve Nette, 
Wat een vreselijk triest bericht. Het doet me zoveel.
Wat erg voor jou. Die lieve Jikke.
Afschuwelijk voor je. Je levenskameraad.

Een zeer en zeer bedroefde Ruud.

En nog geen week later kwam dus niet de knuffel, maar dit. het deed veel met me, vooral dat vanzelfsprekende: 'je levenskameraad'.
Ja, knul, zelfs iemand, die we 'beroepsmatig' kenden wist dat wij levenskameraden waren. De enige echte, die ik ooit gehad heb.

arts 

Dit kaartje kreeg ik van de dierenarts. Het was er al na een paar dagen en ik dacht dat het de rekening zou zijn.
Maar nee, die heb ik nog niet, maar wel dit waarin ze me veel sterkte wenst met het verlies van Jikke.
Voorop staat: 

Dierenliefde is een wonder
deze vriendschap was bijzonder
                                                    Je was een trouwe kameraad
                                                    die zijn sporen achterlaat

En ook dit klopt weer helemaal en ik vind het heel bijzonder dat een dierenarts zo fijngevoelig is en het dier niet als een 'geval' ziet. Hoewel nog heel jong is zij zo goed en heeft zoveel liefde voor dieren.
Dank je, dat Jikke bij jou mocht inslapen.

Op het moment dat ik bij Jikke weg moest vroeg ze wat er verder met hem moest gebeuren. En ik kon toen alleen zeggen dat het me helemaal niets kon schelen, dat ik geen graf, geen urn, dat ik helemaal geen herinnering meer nodig had. Mijn hele huis stikt van de herinneringen aan hem. Ik kon ook niet helder denken. Ik had er nog nooit aan gedacht dat hij dood zou kunnen gaan. Hij was pas tien en veertien dagen daarvoor had hij zijn jaarlijkse prik en onderzoek gehad. En ik had voor een jaar wormkuren en anti vlooien en tekenmiddelen meegenomen. En dan is het ineens in een paar uur gebeurd.

En toch deed het me goed om een paar dagen later dit kaartje te krijgen.
Er staat in dat Jikke op 24 december 2010 om 14.55 uur gecremeerd is. En er onder staat 'veel sterkte'.

crem

De woorden op dit kaartje vind ik zo bijzonder mooi:

                 Woorden van troost zijn snel gegeven
                 Over de tijd, die alle wonden heelt
                 Maar weten zij wat wij hebben gedeeld?
                Echte vriendschap, zo zeldzaam in het leven.

mem


                                                        Herinnering aan Jikke


Het was, in onze ogen, een vreemde maar wel leuke hobby van Jikke om van knuffels te houden. Maar dan op zijn manier.
Met chirurgische precisie ontleedde hij de knuffel. Op zijn gemak en met veel liefde begon hij aan de klus.
Hij ging heel omzichtig te werk totdat er van de knuffel niets meer over was. Het resultaat was een grote bende in huis maar daar gaf zijn bazin niet om.
Hoe meer troep hoe liever zij het had. Dat betekende dat Jikke het naar z'n zin had gehad.
Ik verzamelde oude knuffels speciaal voor Jikke en vroeg aan kennissen om ze te bewaren voor Nette's hond. Dat moest ik altijd even uitleggen. 

Nette komt geregeld bij ons op bezoek. Meestal op een zaterdaglunch. We genieten dan van tosti's, mijn man is expert op dat gebied.
Rond die tijd moet Jikke ook nog even naar het grasveldje. Mijn man probeerde hem mee te krijgen voor een lekkere wandeling.
Hij houdt van honden en was er zeker van Jikke met een smoesje mee te krijgen. Helaas, na een paar stappen liep Jikke gedecideerd terug. Geen interesse.mem
Hij ging Nette halen. Wat was ze trots op haar grote vriend, hij koos voor haar.

Op een keer liepen we samen met Jikke langs het kanaal. Hij liep los, genoot, rende heerlijk rond op het grasveld. Wij liepen langzaam terug naar de weg en stonden daar even stil om een auto te laten passeren. Komende vanaf de brug gaf de bestuurder net een flinke dot gas. Precies op dat moment kwam Jikke aanstormen. Op haar bevel 'stop' stopte hij abrupt en net op tijd. We hoorden nog net geen gierende remmen. Ongelofelijk, hij stond stil. Een vrouw die toevallig passeerde was ook erg geschrokken net zoals ik.
Jikke stond gewoon naar ons te kijken.          

                                                                                                                           Riet  


 

Lieve Nette,
Wat erg, machteloos, verdrietig, boos, dankbaar misschien voor wat Jikke je gegeven heeft. 
Met een brok in mijn keel heb ik op internet je verhaal gelezen. Zomaar je vriendje kwijt. 
Een verlies om nooit meer te vergeten. Aan de andere kant ben ik blij dat je je vrij voelde om je emoties zo neer te schrijven.
 Lieve Nette, ik wens je alle sterkte toe die je nodig hebt om dit verlies een plaats te geven in je verdere leven.
Sterkte!,      Hans.

 




Van Els, schoonzusje en vriendin, heb ik zulke lieve telefoontjes en mailtjes gehad.
Zij heeft zoveel verloren in dit leven. Een veel te jonge zoon, veel naasten en geliefden en ook heel veel huisdieren gehad. Ze huilde ook toen ze de foto's van Jikke zag.
Uit één van haar mailtjes mocht ik dit stukje nemen.

panPanbos

En nu ben je je maatje kwijt en je huilt en bent verdrietig. Dat is niet slecht, het is erger als je niets voelt en niet eens kan huilen.
Ik wou ook dood hoor, Nette en dat diverse keren. Maar het is nogal wat, alles heb je in je hond gestopt en in een keer gebeurt dit.
We kunnen nooit meer in de tuin zitten en tegen Jikke zeggen; pas op de bloemen, niet erdoor rennen en weet je nog dat we
hier gingen wandelen vlakbij en dat Jikke nog even snel moest gaan zwemmen net voor we naar huis gingen.
En die keer in het Panbos, wij genoten en Jikke nog meer van die lange wandeling. Ik vind het moeilijk je voor te stellen zonder Jikke.
Hij was er toch altijd en dat vind ik heel erg verdrietig. Zijn waterbak staat nog in de schuur.
Lieve Nette ik kan je niet troosten al weet ik dat verdriet zachter, minder scherp gaat worden.
Ik zie jou voor me samen met Jikke, zo denk ik aan je.

    Sterkte Els


Van al dat 'in memoriam' gedoe van mensen heb ik nooit iets begrepen. Ook in mijn omgeving gingen mensen dood, oude mensen, jonge mensen, leeftijdgenoten. En er zullen ook zeker mensen hun huisdier verloren zijn. Maar ik voel nu pas dat het niet echt tot me doordrong. Natuurlijk ging ik naar de kerk, naar de uitvaart, natuurlijk stuurde ik een kaartje, natuurlijk... er is maar één keer geweest dat ik echt een brok in mijn keer voelde en dat was tijdens de toespraak, die ik hield bij de crematie van een van mijn broers. En pas veel later heb ik begrepen hoeveel familieleden mij die toespraak kwalijk hebben genomen...
En een huilbui bij de uitvaart van mijn vader, maar dat was het korte schokkend snikken van een kind dat beseft dat het nooit meer goedkan komen.  Het was over toen ik het me bewust werd.

Dat vermogen om ongevoelig te zijn, dat ben ik kwijt geraakt. Veel mensen wijten dat aan de leeftijd, dat het elastiek te los wordt. Dat zal zeker waar zijn, maar ik denk - niet als verwijt, maar als dank - dat het door 10 jaar met Jikke komt. Al die eerste Kerst dat hij zo zielig lag te janken, dat ik hem - tegen alle orders, die ik had gekregen in - toch bij me in bed nam en dat hij natuurlijk prompt in bed plaste, zo'n bolletje wol van zeven weken... Of toen ik op het balkon, van een verder volkomen verlate flat, met dat zelfde bolletje in mijn armen op het ijskoude balkon naar het vuurwerk stond te kijken, want dat zou de beste manier zijn om hem aan dat soort lawaai te wennen.  Maar hij sliep door alles heen. En hij is altijd bang voor onverwachte harde geluiden gebleven, maar niet voor vuurwerk.

Hij heeft van alles aan vertedering, ontroering, echt kinderlijk plezier hebben, maar ook intense bezorgdheid als hij wat mankeerde, hij heeft dat alles en nog zoveel meer bij me boven gehaald, gewoon door zijn  'zijn'.
En nu ben ik zo ontroerd, iedere keer weer als er zo'n lief berichtje binnenkomt. Dank, heel veel dank Het helpt echt!   

Ik zat even te slikken bij dat gedichtje, dat je op 2de kerstdag hebt voorgedragen.
Mooi.
't Was zo een bijzonder lieve hond. Ik heb hem maar één keer mogen zien, dat was
toen op die samenkomst van de genealogieclub. Jikke liep zoekend rond, hield je
 verder continue in de gaten.
Dat het een geweldig dier was, heb ik toen meteen gezien.
 Veel aandacht?   dat mag best, hij heeft het verdiend,

En de tranen?      die mogen ook, die hebben jullie allebei verdiend. 

Haike

Mijn schoonzusje Helma maakt prachtige foto's en een dag voor Jikke ziek werd hadden we zo'n prachtige boom als kerstkaart gekregen. Ik had Jikke nog verteld: 'jongen wat prachtig hé en wat zou dit een paradijs voor jou zijn'.Jikke werd stapelgek als Matthé kwam. Op 24 december 2000 had Matthé mij het halve land doorgereden om hem op te halen en op de terugweg toen ik met hem achterin zat probeerde hij al steeds op Matthé te kruipen. Als puppy heeft hij er meerdere malen gelogeerd en Helma heeft hem daar ook voor de nacht zindelijk gemaakt. Toen ze zelf weer een hond hadden (Wicca, zie foto's) kwam Matthé om de een of twee weken en dan maakten we lange mooie wandelingen met de honden.
Toen hij dood ging waren ze op vakantie, maar daarna is mijn broer nog hier geweest met zijn hond, dat wilde ik zelf, maar wat was het moeilijk en later vertelde mijn schoonzusje, dat Wicca die avond alleen maar stil in een hoek had gelegen wat helemaal niets voor haar is.

Van hen kreeg ik de foto nog eens met daarbij deze prachtige liedtekst:
                                               boom

   
  
                    All Good Things (Klaatu)

            I never had a closer friend than you
       I never had such good times as the ones we used
       to have together
       You're the one I told my problems to
       Throughout the years remained true blue
       No I never had a closer friend than you

       But all good things must end
       No use trying to pretend it isn't so
       When it's time you gotta go
       But I never had a better friend than you

       I know it sounds a trifle odd
       To those who've never had a dog
       But I never had a closer friend than you

       But all good things must end
       No use crying for the dead and that's a fact
       All my tears won't bring you back
       But I never had a better friend than you
       No I'll never have a better friend than you

't Is alweer bijna een maand geleden. Ik heb gisteren met Joss gebeld.  Zij had me gemaild hoe erg ze het vond en me verder met rust gelaten zoals ik gevraagd had en zoals juist zij zo goed begrijpt. Maar ze had wel Gert gebeld, die direct hier heen had willen gaan, maar dat had ze hem afgeraden. Dank je Joss, ik zal hem binnenkort bellen. Twee mensen uit de buurt waar jij bent opgegroeid schattebol. Alle drie moesten we verhuizen. Gert kwam iedere dag bij me langslopen. En knuffelde altijd even met Jikke, op de stoep of over het hek heen. Gert noemde hem 'ballenbak'. Joss vond het zo gewoon dat ik nog steeds om je moest huilen. Ze zei dat het nog wel eens heel lang kon duren en ook al die andere verschijnselen erbij. Ze zei het op haar manier en dat is voor mij overtuigend. Ik heb met haar afgesproken dat ik het verhaal over de ballenbak zou schrijven:
 

 

joss

Hier sta je bij de flat van Joss aan het eind van de straat waar we woonden. Flooi, de hond van Jos was ook nog maar een puppy en dikwijls kwam Janny er ook met haar honden en ook nog anderen. Want daar bij die flat aan de singel en tussen het verpleeghuis en de seniorenflat lag een een stuk land braak in een soort kom. Stapels stenen en helemaal verwilde met puingras en
onkruid. Er stonden al jaren bouwhekken omheen, maar er was altijd een opening. Dat was onze 'ballenbak'. Het herinnert me aan heerlijke zomeravonden waarop we eindeloos met jullie speelden.
En we moesten altijd zo om jou lachen Jik, dat rare loopje van je, het was meer huppelen, de een had het over een veulen en de ander noemde je een varkentje, omdat je die geluiden maakte.
En Jos met haar heerlijke harde lach en ik met mijn harde stem. En dan kwam er wel eens iemand boos uit het raam van de seniorenflat roepen dat ze slapen wilden en wij terug roepen dat je dat toch niet op zo'n prachtige avond al om 9 uur ging doen. We gedroegen ons als ondeugende tieners. Als er geen anderen waren hebben wij er samen ook  verstoppertje gespeeld. Jij moest dan blijven zitten en ik ging me ergens achter verstoppen. Het duurde nooit lang voor je me vond, maar die verrukte blijheid en trots van je. Jonkie wat hadden we het toch goed.joss
En bij de Waterlijn. Honden streng verboden, maar als ze me vroegen of ik een extra reservering wilde varen vroeg ik aan de passagiers of mijn hond mee mocht, tenminste als je een maatje had, die ook wel een regel durfde te breken of als we varen gingen zonder passagiers, bijv. om foto's te maken voor het blad.
Hier stelt Joss je voor aan de passagiers.

 

coby 
Coby vond het ook heel erg. En ze zocht naar een foto van jou bij haar thuis. Weet je nog hoe enthousiast haar man Jaap en jij samen konden trekken.

En ik vond daar ook nog een citaat bij (van Sean Connery)

"Je kan iets ontzettend doms zeggen tegen een hond en toch zal hij je bekijken met een blik die zegt:  "God allemachtig. Daar zou ik nooit aan gedacht hebben."


Lieve Jik, gisteren ben ik  naar Emmaus geweest. ememmaus
Door de jaren heen zijn we daar zo dikwijls geweest.
Maar sinds we moesten verhuizen en ook dat is nu alweer bijna een jaar gelden, dat die vrijwilligers daar ons hielpen verhuizen,gingen we bijna ieder zaterdag. Want dat was een goed ding dat we ontdekten dat we van hieruit het konden lopen. Net als we naar Nicole en Debby konden lopen, door de fietstunnel eemn dan een enorm stuk braak liggend grond waar jij het zo heerlijk had - nu jonkie, inmiddels zijn ze daar ook gaan bouwen, je zou er niet meer kunnen rennen - en dan naar de Emmaus, praktisch iedere zaterdagmiddag. Ik ging dan in alle winkeltjes neuzen en jij vermaakte je prima. Je ging bij iedereen een knuffel halen en het hele terrein door snuffelen. Daar had je zoveel werk mee, met alle rotzooi, die daar altijd is. Maar mij hield je intussen wel in de gaten. Als ik dan met Lorraine  koffie ging drinken kwam je er gezellig bij. Weet je nog dat je bij de kerstmarkt een hele kom erwtensoep van die lieve klant kreeg. Twee weken geleden ben ik er ook geweest, maar toen hadden ze nog kerstvakantie en ik in de stromende regen voor het gesloten hek een flink potje staan janken.
Dus ik moest nog eens terug. Ik heb foto's gemaakt, Kijk Lorraine zwaait naar jou, zie je waterbak staat nog op hetzelfde plekje. Lorraine heeft me een heel mooi verhaal over de hondenhemel verteld en toen moest zij ook huilen. Iedereen kon me zien huilen en het kon me niets schelen. Ik raak er aan gewend dat het mag. 

                       
Het is vandaag 23 januari. Een maand alweer en ik ben zo moe, ik kom tot niets, ik kan me nergens op concentreren. En iedere morgen voel ik je nog steeds naast me liggen als ik wakker word, maar het wordt steeds korter.
Afgelopen woensdag ben ik naar het Nationaal Archief geweest met een weer gevonden achternicht. En dat was een heel goede dag. Ik heb amper aan jou gedacht.
Maar de volgende dag was ik zo koud, zo verkrampt, zo ver weg van mezelf.

Ik heb gemerkt dat warme tranen goed voelen, je hebt mij zoveel meer mens gemaakt. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ik wil geen andere hond, zoals zoveel mensen me aanraden.
Jij en ikke waren samen zo één. 
Dat kan toch niemand vervangen. Maar voordat jij bij me kwam was ik me er nooit zo van bewust hoe eenzaam ik me voel. En, helaas, dat kan geen mens voor me oplossen.

Als ik straks ziek ben en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
Als onrust neemt van mij bezit
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan
De laatste goede daad.

Beslis voor mij en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt en niet weg,  jij kijkt me aan,
Jij noemt  me bij mijn naam en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst groet ik jullie met mijn hondenstaart
wat je lieten doen, deed je voor mij: 
je hebt me nog meer pijn bespaard,
Voor zinloos lijden mij bewaard.

Een zwaar besluit?

Nee, ....huil nu niet.

Een wijs besluit dat werd gegrond
op een oud en uniek verbond:
Jij  was mijn baas en ik je  hond.

van Annemarie         

Je plekje in de serre heb ik al opgeruimd. De buurvrouw maakte er een opmerking over. En ik wil geen mensen in mijn privéleven. En zeker niet in zo'n zeurhuis als dit.
Van je andere plekjes heb ik foto's genomen. Ik zal ze toch ooit moeten opruimen.

speel  bak riem   bed         
 jouw speelgoed en de brokjes                                          jouw bak                                             jouw 'zondagse' riem

En natuurlijk jouw bed. Het hele huis was van jou en van  mij, maar als je echt een dutje ging doen ging je op het bed. Vanaf die plaats kon je me zien, hier achter de computer en nog wat verder naar achter lui voor de tv. of wat dan ook. En als ik er 's avonds bij kwam ging je keurig aan de muurkant liggen en was er genoeg plaats voor allebei. Jonkie, ik wist niet dat ik iemand zo erg kon missen.

Weet je jochie, er zijn zoveel mensen, die al dan niet ronduit, zeggen dat ik afleiding moet gaan zoeken, dat ik mee moet gaan met busreizen, naar etentjes, naar allerlei soorten spelletjesmiddagen en wat al niet meer. En weet je, ik had het bijna gedaan. Zo van: rouw duurt zes weken en dus moet ik weer 'gewoon' gaan doen.

En in mijn wanhoop was ik bijna vergeten, dat ik al lang met jou had afgesproken dat ik nooit meer hoefde wat de meeste mensen 'gewoon' vinden. Gewoon omdat ik het niet kan. Dat ik me niet meer laat zeggen dat ik het dan maar moet leren. Ze zeggen toch ook niet tegen iemand met een dwarslaesie dat ze toch moeten leren lopen. Ik voel nu dat deze beperking me niet minder mens maakt.

Jij hebt me geleerd dat onvoorwaardelijke liefde bestaat en dat ik het tot in het diepst van mijn wezen heb mogen ervaren. Tussen ons was er onvoorwaardelijk vertrouwen. Dat heb ik met mensen nooit ervaren. Maar nu is dat goed zo.

De afgelopen weken heb ik wel mogen ontdekken dat ik goede vrienden heb. Zij hebben me laten weten dat ik lang om je zal rouwen. En dat ik daarmee ook al die fijne goede ervaringen samen met jou in mijn eigen zelf mag 'verweven' (wat een mooie woorden heeft Riet toch hé - al die psychiaters en dat volk zouden het - als ze het al hadden kunnen begrijpen - integreren genoemd hebben). En dat je altijd heel diep in me bij me zult blijven.

Lieve jongen, ik zal nog wel warme en hete tranen om je laten, maar die zijn zo helend.
Ik zal al mijn fijne hobby's weer gaan oppakken, zoals genealogie, geschiedenis, schrijven, lezen, spelletjes op de computer, glas schilderen met lood en nog veel meer. Ik zal hier in dit huis niet in commissies gaan, niet in besturen, nergens in waarmee ik gevaar loop dat ik weer tegen de onrechtvaardigheid van het leven oploop, dat ik mijn boosheid weer voor mijn angst en verdriet zet.
Al die jaren met jou hebben me veranderd. Maar dat begin ik me nu pas bewust te worden. En ik hoef me niet meer onder mensen te mengen, op bezoek gaan of mensen op bezoek vragen. Ik heb afgelopen tijd ook ervaren wat echte vrienden en die hebben me bewust gemaakt, dat ze niet in mijn nabijheid hoeven te zijn om er toch te 'zijn'. En dat ik niet meer wil proberen om 'erbij te mogen horen'.

Vanmorgen bij het wakker worden voelde ik je weer naast me liggen, maar direct daarop sprong je (zoals altijd) van het bed en ik hoorde je zo lekker uitstrekken en je oren klapperen toen je schudde. Het duurde een tijd voordat het door drong dat het echt was, maar dat het niet meer echt is.

Jij en ikke, we zullen altijd bij elkaar blijven horen.

laatste 

Dit is de laatste foto van jou. Hij is hier in huis, beneden in de recreatiezaal. gemaakt door de samensteller van het huisblad, Sjon. Het was bij een "Happy Hour'. In dit huis een  bijeenkomst om de maand met elkaar af te sluiten met een voorstelling, muziekavond o.i.d en jij mocht mee, wel je riem om, je zondagse. 
Sjon, een man van weinig woorden en een groot hart, legde deze foto's toen ik op zo'n huisbijeenmkomst was, zomaar bij me op tafel. Deze briefkaartgrootte en een vooor in mijn portefeuille.

Ik heb je in dit "achter de geraniums" lijstje gezet, dat we ooit samen kochten, omdat het zo'n leuk cadeautje leek. Nu is het dus mijn laatste cadeautje voor jou geworden. Je slaapt er zo lekker. Net als je zo lekker sliep toen je van me weg moest gaan en ze zeggen dat het toch lente gaat worden. Zon en planten, toch wat troost misschien.

maart 2011

Het is nu zomer, ik ga twee keer per week naar een sportschool, want zonder jou kwam ik de deur niet meer uit. Zomaar lopen is toch niets aan. En, met mijn verliespolis, heb ik mezelf een elektrische fiets gegeven. Ik ga mezelf dwingen om meer in beweging te blijven. Ik moet wel, ik zat in zo'n vicieuze cirkel wat betreft lichamelijke en dus ook geestelijke conditie. Ik denk er nog wel eens over om een hond uit het asiel te nemen, maar ik kijk niet meer.
Weet je, die band met jou was zo uniek, althans voor mij. Ik had nooit eerder gehuild of nee, ik zag mezelf een heel enkele keer wel huilen, uit de verte, maar dat was meestal een wanhopige woedende puber, tranen van onmacht en - eenmaal -  her wanhopige snikken van een kleuter bij de begrafenis van mijn vader. Maar om jou heb ik met mijn hele wezen gehuild. Het is nu weer diep verborgen, maar ik weet én voel dat ik je altijd zal blijven missen. Maar dat is zoveel beter dan niet kunnen weten en voelen wat onvoorwaardelijke liefde en trouw is.

Dank je knul.

juli 2011

Vandaag is het een jaar geleden dat ik met jou naar Utrecht moest en zonder jou naarhuis. Er lag dikke sneeuw en nu is het al weken somber, druilerig en waterkoud.

Maar lieve jongen van me: door jou is er echt iets in me veranderd.
En het belangrijkste is wel dat ik steeds beter ga weten wie ik ben als volwassen vrouw en niet die boze puber waarachter zich dat kleine bange meisje verschuilt, het meisje dat alles zal doen om erbij te mogen horen steeds verder achter me kan laten. Ik ben zelfs opgelucht dat de meeste familieleden niets meer van me willen weten. Hoef ik ook altijd weer die aanmerkingen dat ik dingen fout doe niet meer aan te horen, hoef ik eindelijk niet meer te veranderen, ben ik goed genoeg zoals ik ben, zoals ik altijd goed genoeg was voor jou, zelfs als ik boos op je was en dat onterecht was.
Ik hoef me niet meer in 1000 bochten te wringen om aardig gevonden te worden en dan altijd weer die teleurstelling dat ik toch niet goed genoeg was, dat ik het weer fout had gedaan.
Ik doe nu de dingen, die ik echt helemaal vanuit mezelf wil doen en waarvan ik weet dat ik het kan. Ik zit bijv. weer in een redactie, van de genealogie. Maar ik heb geweigerd hoofdredacteur te worden en ik wil er ook niet meer alleen in het donker naar toe, ik verdwaal dan en raak in paniek en dat ga ik ze eerlijk vertellen. Maar verder is het heel fijn.
Hier in dit huis heb ik mijn eigen plekje op de hoek met een eigen hal. Ik hoef van mezelf niet meer mee te doen aan dingen, die ik niet wil of waarvan ik inmiddels weet dat ik er bang voor ben, bang voor al die roddels, die hier zijn, dus geen bingo, geen busreisje, geen etentje..... Schrijf wel een stukje in de maandelijkse krant. Ga wel eens naar beneden als er een film draait of iets anders is waaarbij je sociale vaardigheden niet te erg op de proef worden gesteld.

En lieverd, vandaag gaat mijn nieuwe website in de lucht. Wat heb ik daar hard aan gewerkt. Het heeft me ook geholpen om door de moeilijke dagen heen te komen. Ik doe iets wat mijn familie verafschuwt en ik doe het toch. Ik ben een zelfstandig onafhankelijk mens.

En ik heb een paar 'echte' vrienden, die me 'echt' accepteren. weet je dat An me deze week nog een mailtje stuurde om me deze week veel sterkte te wensen, weet je nog dat Riet en haar dochter het verhaal voor het Nationaal Archief voor mij in orde maakten en dat ik nog steeds Isabellebabbels van haar krijg.
Jik, ik heb nu meer goede mensen om me heen dan ik ooit had.....

Maar toch......Jikkepik van me, ik mis je iedere dag en je kleedje ligt nog steeds op het voeteneind van mijn bed en daar kan ik je zelfs nog voelen. Dag lieverd.
                           En ik praat nog regelmatig met je.....

23 december 2011